Dagstuk | Woensdag 14 Oktober 2026

Ons teksvers vir die afgelope paar dae kom uit Matteus 5:9: “Geseënd is die vredemakers, want hulle sal kinders van God genoem word.”

Elke keer wanneer ons leed aangedoen word of geweld aan ons eie lywe ervaar, word ons uitgedaag om te kies hoe ons gaan optree. Kies ons die pad van vergelding en geweld, of kies ons ’n ander, soms moeiliker pad – die pad van vrede, waar geweld nie die antwoord is nie?

James Lawson, ’n kampvegter vir menseregte en ’n voorstander van geweldloosheid, skryf oor die krag van niegewelddadige optrede. Hy wys daarop hoe oneffektief geweld deur die geskiedenis heen was. Vanuit Gandhi se perspektief beskryf hy hoe die niegewelddadige beweging sy mag probeer gebruik om konflik op te los en gemeenskappe weer bymekaar te bring.

Ek dink dat, as ons vashou aan die gedagte van vredemakers, die wortels van niegewelddadige optrede lê in die oortuiging dat God in alle mense teenwoordig is. Alle mense is dus heilig; die lewe is heilig. Dit berus ook op die aanname dat daar in alle mense tekens van liefde en deernis te vind is. Ek dink dit is die keuse waarvoor ons te staan kom wanneer ons Jesus se woorde ter harte neem: “Jy moet jou vyande liefhê.”

Martin Luther King Jr. het op ’n stadium geskryf:

“When Jesus said to love your enemy, he was not talking about friendship love, nor was he talking about romantic love. He was not talking about deep liking and appreciation. He was talking about how even though we are very different, and we come from different countries and different cultures with many different languages, we have a common human experience that we can show each other and that we can come to respect.”

Dit herinner ons daaraan dat daar geen ander weg is nie. Gemeenskappe kan nie deur haat en geweld weer bymekaar gebring word nie, maar slegs deur mense wat deernis en respek vir mekaar het.

Mag ons vredemakers wees. Mag ons deel wees van ’n gemeenskap wat ruimtes skep en in stand hou waar geweld en haat nooit die antwoord is nie.